15 sierpnia 2014

"Ania z Zielonego Wzgórza" Lucy Maud Montgomery





"Czy to nie wspaniałe, że jest tyle interesujących rzeczy do wyjaśnienia? Dlatego cieszę się, że żyję - świat jest przecież taki ciekawy. Nawet w połowie nie byłby tak interesujący, gdybyśmy wiedzieli o nim wszystko, prawda? Nie zostałoby wówczas miejsca dla wyobraźni, no nie?" (s. 25)



Stało się - pojechałam na pierwsze od lat wakacje! Wybrałam mój kochany Kraków, a potem koleżanka zrobiła mi miłą niespodziankę i pojechałyśmy w góry!!! Wyprawa życia - dosłownie, bo z Poznania do Krakowa pociąg jedzie aż 9 godz (absurd), a mój dodatkowo miał 1,5 godz. opóźnienia (parafrazując klasyka "sorry, takie mamy PKP")....  Zabrałam zatem ze sobą mojego Kindelka, a do walizki wrzuciłam "Anię z Zielonego Wzgórza", zwyczajnie lubię mieć przy sobie jakąś "papierową" książkę. Nie myliłam się, przeczytałam aż 4 tomy przygód Ani - większość w pociągu, trochę na szlaku, resztę nocami...




Od zawsze kochałam Anię, może dlatego, że sama mam tak na imię, a to przecież "takie mało romantyczne, zwyczajne imię" (s. 38). Mój domek też chwilami przypominał Zielone Wzgórze, a w dzieciństwie byłam przekonana, że inne dziewczynki są ładniejsze, nie dlatego, ze miałam rude włosy, ale dlatego, że byłam grubiutka... I czekałam (hmmm nadal czekam) na Gilberta... Od zawsze też miałam problem z gadulstwem, ale cóż, "jeżeli się zawezmę, mogę milczeć jak głaz, aczkolwiek przyjdzie mi to z trudnością" (s. 25). Pamiętam również, że w każdą niedzielę siadałam przed telewizorem i z wypiekami na twarzy śledziłam losy mieszkańców Avonlea. Co to były za czasy... I choć filmowa wersja kolejnych tomów książki jest daleka od samej powieści, to jednak Ania grana przez Megan Follows jest moim ideałem, że nie wspomnę już o Jonathanie Crombie...



Do dziś bliskie mi są określenia: "pokrewna dusza", "życie to cmentarzysko nadziei", "otchłań rozpaczy", czy kultowe już "jak mawia Małgorzata Linde..." Świat bez Ani byłby zwyczajnie nudny.  Mała, chuda, ruda dziewczynka z wielką wyobraźnią, którą pokochały miliony na całym świecie. Taka jest Ania Shirley. Zawsze autentyczna, na zawsze pozostanie sobą. Świat może gnać na przód, a ona będzie się przechadzałam na Jeziorem Lśniących Wód i marzyła, by mieć na imię Kordelia. Nigdy nie straci swoich ideałów. Zawładnęła moim sercem, przyznaję jednak, że bardziej lubię Anie z późniejszych lat, zwłaszcza, gdy została nauczycielką. Do tych części powieści o Ani wracam najczęściej. Ale o tym następnym razem :)




"Marylo, czy to nie cudowne, że jutro będzie nowy dzień, i to na dodatek zupełnie wolny od pomyłek?" (s.237)






Anna M.
"nie Andzia".... ;)



 

8 komentarzy:

  1. Anie tez uwielbiam i czytalam namietnie, film tez ogladalam . Pozdrawiam serdecznie:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wielka szkoda, że film w kolejnych odcinkach nie trzyma się zupełnie książki. Chętnie bym zobaczyła np. dom Ani, jej dzieci, panią Ewę i Kornelię, czy Kapitana Jima...

      Usuń
  2. Jeden jest najlepszych klasyków EVER. Bardzo, ale to bardzo lubię.
    http://zakurzone-stronice.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Klasyk nad klasykami, mogę czytać co jakiś czas i zawsze coś mnie zaskakuje....

      Usuń
  3. Odpowiedzi
    1. Ja również :)
      Pozdrawiam cieplutko wszystkie "bratnie dusze" i "tych, co znają Józefa"... :)

      Usuń
  4. Ach, wciąż chodzi mi po głowie powrót do klasyki i przeczytanie ponownie całej serii. Tak w sumie, to może pójdę Twoim śladem i zabiorę ją na wakacje? Przy okazji odwiedziłabym bibliotekę, w której nie byłam od lat...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Stare biblioteki są cudowne, można w nich znaleźć prawdziwe skarby z dzieciństwa... Gdy ja odwiedzam moja bibliotekę, kochana pani XY zawsze wspomina książki, które wypożyczałam... "Wichrowe Wzgórza" podarowała i na pamiątkę, bo zawsze były u mnie i nigdy ich nie zwracałam w terminie... ;)

      Usuń

Recent Posts